Akşam çöker, adın kalır penceremde, Işıklar susar, içim konuşur sen diye. Bir şehir geçer gözlerimin önünden, Beni sana getirmeyen bütün yollar gibi. Geceye kalır söyleyemediklerim, Gündüzden kaçan her cümle sana döner. Hasret dediğin, uzun bir bekleyiştir, Kalbim sabaha kadar adını söyler. Bir saat daha eksilir senden yana, Zaman ağırdır, yokluğun daha ağır. Geceye kalan tek şey sensin içimde, Uyumadan önceki son ihtimal gibi.