Pembe bir akşam indi şehrin üstüne, Ben yine seni koydum içimde bir yere. Gül taneleri düşerken usul usul, Sustuğum her şey döküldü yere. Bir veda büyür bazen, Söylenmeyen cümlelerden. İnsan en çok, Tam da "kal" diyemezken gider birinden. Şimdi rüzgâr bile kırmızı, Gökyüzü griye yakın. Ben bir adım daha öğrendim: Ayrılık bazen sevdanın en sakin haliymiş.