Son cümleyi kuramadım yüzüne, Dilimin ucunda kaldı bütün vedalar. Gitmek bazen kelime seçmez, İçinden kopar insan, yavaş yavaş. Bir bakışın vardı, yarım kalmış, Tam söyleyecekken susan bir hal. Anladım, bazı hikâyeler Sonunu kendisi yazar. Kapının eşiğinde durdu zaman, Ne ileri gitti ne geri döndü. Kalbim senden yana bir adım attı, Geriye kalan her şey sustu. Son cümle belki de hiç söylenmez, Sadece içte ağırlaşır. Ayrılık bazen bir ses değildir, İnsanın içine çöker, kalır. Adını sakladım son kez kendime, Unutmak kolay sanılmasın diye. Bir ihtimali bile arkada bıraktım, Dönmesin kalbim eski bir güne. Şimdi senden kalan tek şey bu, Bitmeyen bir iç konuşma. Son cümle sensin aslında, Söylenemeyen her veda.