Veda olmadan gittin hayatımdan, Bir cümle bile bırakmadan geriye. Ayrılık bazen kapıyı kapatmaz, Sadece içini kilitler sessizce. Veda olmadan eksildin içimden, Bir sabah daha erken sustu adın. Kalabalıklar içinde bile, Yokluğun en çok bana yakın. Veda olmadan bitti sandım her şey, Oysa bitmek de ses ister bazen. Sustum, çünkü bazı ayrılıklar, Konuşuldukça daha çok acıtır insanı. Veda olmadan kaldı bu hikâye, Yarım bir satır gibi zihnimde. Unutmak dediğin kolay bir iş değil, Eksilmeye alışmaktır sadece. Veda olmadan büyüdü içimde bu boşluk, Adını koyamadığım bir yer gibi. Ayrılık bazen gitmek değildir, İçinde kapanmayan bir kapı gibidir.